ÖDÜNÇ KRİKO

Sevgili çocuklar size size kısa bir hikaye anlatmak istiyorum. Hikayemin sonunda da sizlerden bazı görüşler almayı düşünüyorum.

Bir adam gece yarısı şehrin dışında arabasıyla yol alıyordu. Birden lastiği patladı. Lastiği değiştirmek için bir kriko gerekiyordu, ama krikosu yoktu. Kendi kendine, “Bir kriko lazım,” dedi.

Uzakta bir ışık gördü ve şöyle düşündü:

Talihim varmış. Çiftçi uyumamış. Kapıyı çalar, başıma geleni anlatır, “Bana ödünç bir kriko vermek lütfünde bulunurmusunuz?” derim. O da, “Hay hay arkadaş! Al işini gör, fakat işin bitince geri getir,” der.

Adam eve doğru yürümeye başladı, Fakat biraz ilerlemişti ki, ışık söndü. Bu işe canı sıkılan adam kendi kendine şöyle düşündü:

Şimdi adam yattı. Rahatsız ettiğim için kızacak ve belki alet için bir miktar para isteyecek. Bende, “Pekala, bu insanlığa yakışmaz, ama size on lira veririm,” diyeceğim.O da, “Hem gece yarısı beni yataktan kaldıracak, hem de on lira vereceksin ha? Ya elli lira verirsin ya da gidersin, başka yerde ararsın krikoyu” diyecek.

Bu sırada adam kendi kendine iyice öfkelenmişti. Bahçe kapısına geldi ve mırıldandı.

“Elli lira ha! Pekala, sana elli lira vereceğim, ama bir tek kuruş daha vermem. Ah, şu kaza olamasaydı, kriko da lazım olmayacaktı. Zarar yok, şimdi istediğin parayı vereceğim. Yalnız, bunun düm düz bir dolandırıcılık olduğunu unutma!”

Bu düşüncelerle evin kapısına varmıştı.  Kapıyı hızlı hızlı ve şiddetle vurdu. Çiftçi kapının üzerindeki pencereden başını uzatarak aşağı seslendi.

“Kim o? Ne istiyorsun?”

Adam durdu ve kapıya bir yumruk daha indirdikten sonra bağırdı:

“Senin de, krikonundu canı cehenneme! Malın sende kalsın istemiyorum diyerek oradan uzaklaştı.”

Evet arkadaşlar bu hikayeden ne anlıyorsunuz?